Jeanine van Ancum

Beste Hurricanes,

Na 20 jaar te hebben genoten van deze geweldige sport heb ik besloten om volgend jaar definitief mijn handschoen aan de wilgen te hangen. Een combinatie van factoren is hiervan de reden en ik zal jullie die besparen. Ik wil wel graag een aantal van de vele mooie softbalmomenten in mijn leven met jullie delen.

Jeanine8

Jeanine7

Ik begon op mijn 4e jaar bij Monica en Mieke bij de peanuts. Een beetje te jong eigenlijk. Fysiek was ik er nog niet echt aan toe, door mijn gebrek aan uithoudingsvermogen en snelheid (overigens nooit goed gekomen met het tweede) hebben mijn ouders me er nog maar 2 jaar afgehaald. Op mijn 6de kon ik met volle kracht aan de slag, samen met Timo, Kelly en Nina. Hutten bouwen na de wedstrijd was toentertijd nog het leukst van alles. Na een jaartje te hebben gehonkbald, bij Martin, omdat er niet genoeg meisjes waren, kwamen Nien en ik dan voor het eerst in een softbal team.  Dit team was het eerste jeugd softbalteam sinds jaren bij Hilversum en we werden gecoacht door mijn vader. Ik stond regelmatig na een wedstrijd te huilen, bang dat ik niet goed genoeg zou pitchen. Vanaf de junioren werden we door Erik, Karin en mama gecoacht. Ik werd steeds beter in pitchen, met als grootste rivaal Nina maar ook mijn beste maatje, en onze vaste catchers Julia en Lizzy.  We gingen naar allerlei pitcherstrainingen toe en zijn in die tijd onder andere door Anouk Mels, Andre Prins en Willy van der Lee getraind. Met z’n allen gingen we in de zomer van 2006 naar Italië. We speelden de Tuscany Series tegen onder andere Amerikaanse teams, verloren elke wedstrijd met grote cijfers maar waren ’s avonds wel het meest gezellige team.

Jeanine2

Bij de senioren werd het toch wel een serieus spel, zo werden kampioen met dames 1 en gingen een samenwerking met Centrals aan in de vorm van Challengers. Tussendoor ben ik een jaartje naar Australië geweest waar ik een seizoen bij de Brisbane Panthers speelde. Pitchen was mijn lust en leven en ik wilde toch proberen om wat hogerop te gaan spelen. Zo had ik al meegetraind met de Oranje jeugd en heb ik de overstap naar het hoofdklasseteam van Centrals gemaakt. Te weinig innings en te veel bankzitten waren niet mijn idee van softbal spelen, dus na een half seizoen hield ik het daar, helemaal tegen mijn principes in, voor gezien. Bovendien miste ik mijn oude clubje en mijn lieve team. Gelukkig werd ik daar weer met open armen ontvangen.

De afgelopen jaren hebben we een super hecht team gekregen. Ik kon niet veel trainen door mijn studie, maar wilde ook niet stoppen en mijn vriendinnen in de steek laten. Nu is dan toch de tijd aangebroken dat ik niet meer verder wil en dat het team zo sterk en goed is dat ze me eigenlijk niet meer nodig hebben.  Jeanine4

 Ik wil iedereen heel erg bedanken voor de geweldige tijd, alle coaches trainers en vrijwilligers van onze mooie club. Volgend jaar zal ik overigens vast nog wel eens achter de backstop te vinden zijn.

 Zondag 30 augustus speel ik met Dames 1 mijn laatste thuiswedstrijd om 13:00 uur en 15:00 uur. Komen jullie allemaal kijken?

 Groetjes,

Jeanine van Ancum

Jeanine5JPG

Jeanine6

Jeanine3